#Co u mnie?

 Drugi tydzień miesiąca, a ja o mało się nie zabiłam.
Deszcz i błoto  nie jest dla mnie, mam nadzieje,
że niedługo się to skończy, bo stanowczo mam tego dość.
Wolałabym już śnieg, lepienie bałwana i jeżdżenie sankami,a nie wypatrywanie w okno i zastanawiać się czy założyć deszczówkę.

W czwartek miałam okazje zobaczyć pasje wielu ciekawych ludzi, a mianowicie

aktorów Teatru Muzycznego, gdy patrzyłam jak osoby spełniają swoje marzenia momentalnie leciały mi łzy, to coś pięknego zobaczyć ich staranie.
Seans był niesamowicie śmieszny wraz i tajemniczy.
Uświadomił mi on iż nie trzeba być idealnym człowiekiem, aby zostać bohaterem.
Zwróciłam swoją uwage na talenty tych ludzi umieją prześlicznie śpiewać, recytować, opowiadać, tanczyć to niesamowite, że ludzie są, aż tak utalentowani.

Dzień wcześniej 6 cm, poszło w dół.
Byłam z siebie dumna, ale również zła zapuszczanie włosów przez dwa-trzy lata poszło namarne ;D










Dzisiejszy mecz też pozostawił mi wiele wspomnień.
>Dostałam łokciem w nos.
>Moje starania o gol dla drużyny, nie wyszły.
Jedyną pozytywną rzeczą jest to, że 28 stycznia najprawdopodobniej zorganizowane zostaną zawody, na których napewno poznam cudowne osoby! ♥
Nie mogłam zapomnieć o wspaniałych zakupach z mamą.
Kupiłam śliczny sweterek w paski, który mam nadzieje, że niebawem przedstawie w Zakupowym Houl, a na dziś to tyle.
Cześć kochani!